Elke maand komt er iemand uit Gouda aan het woord over zijn of haar passie als vrijwilliger. Deze keer is dat Evert Oostvogel. 

 

Noaberschap 
 

Zit er een leeftijdsgrens aan vrijwilligers­ werk? Dat was een vraag die ik kreeg tijdens mijn eerste voorlichtingsbijeenkomst. Deze was georganiseerd door een ouderenbond. Meteen flitste het beeld van een tachtig­ jarige door mijn hoofd. Hij was hard aan het nadenken over het al dan niet doorgaan met zijn vrijwilligerswerk: public relations voor een Bach­stichting. “Zolang u denkt dat u het nog aankunt, het leuk vindt en zolang de vrijwilligersorganisatie diezelfde mening is toegedaan lijkt me uw leeftijd geen enkel punt.”

De man waar ik toen aan dacht is inmiddels 84. Heeft het geluk nog samen te zijn met zijn echtgenoot. Zijn pr-­taken heeft hij inmiddels neergelegd, net zoals ander vrijwilligers­ werk dat hij deed. Nu hij zich iets meer uit het sociale leven heeft teruggetrokken, of het sociale leven om hem heen soms pijnlijk is weggerukt, wordt hij minder gevraagd. Dus stapte hij zelf op de vrijwilligerscentrale af. Hij speelt namelijk heel behoorlijk piano. Zijn aanbod werd met beide handen aangenomen. Goed voor het zorgcentrum, goed voor hem. Het publiek is hem dankbaar en híj houdt meteen zijn vingers soepel, wat belangrijk is, als de reuma er stiekem insluipt. Misschien begreep u het al. Deze laatste column gaat niet over een Goudse vrijwilliger, maar over mijn vader. Vrijwilligerswerk is universeel en van alle (leef­)tijden. Het heet alleen niet altijd zo. Ik denk dat er geen land in de wereld is dat zo veel moeite heeft met het benoemen van zoiets vanzelfsprekends. Vrijwillig. Vanuit je hart. Meestal levert dat alle partijen iets moois op. 

 

Vrijwilligers InformatiePunt Gemeente Gouda, Caroline Wammes vip@gouda.nl Ook zin in vrijwilligerswerk? Kijk op de vacaturebank: www.gouda.nl/vip 

Gepubliceerd in 'de Krant van Gouda' december 2012