Pap

 

 

Al bijna anderhalf jaar
blijft mijn pen zwijgen
stokt de inkt in mijn aderen
Omdat ik in woorden
nooit kan benaderen

Hoeveel ik van je heb gehouden
en
Wat je hebt betekent voor mij

Je zit in mij zo vastgeklonken
in wie ik ben, in wat ik doe
Dat ik voel en vier tegelijkertijd
voor de rest van mijn leven
voor altijd
nooit meer
kwijt