Tussen Kunst en Kitsch

Met mijn jas over de arm en een plastic tas in de hand sta ik ongeduldig te wachten voor nummertje 6, ‘Chinees porcelein’ met Tom Angevaren. Eindelijk zal ik antwoord krijgen op de vraag die me al maanden bezig houdt.

Honderden dozen met oude boeken, servies en overige prullaria hebben tijdens onze verhuizing de weg gevonden naar de kringloop of grofvuil. Het overschot aan meubels is verkocht via Marktplaats of nam eerder genoemde route. In ons nieuwe appartementje is alleen ruimte voor de puur noodzakelijke gebruiksvoorwerpen.
‘Die borden schat, wat doen we daar mee?’ vroeg ik dus tijdens het pakken, ruim een jaar geleden.
Zijn vader heeft ze ooit gekregen van een Tielse dame, bepaald niet onbemiddeld, wel ontredderd. Pa hielp haar met de belastingaangifte, zoals ooit aan haar stervende eega beloofd. Na jarenlange trouwe dienst kreeg hij deze twee Chinese borden cadeau mét houders. In het ouderlijk huis stonden ze te pronken op de servieskast.

Ik verafschuwde ze en heb ze altijd in krantenpapier bewaard. Helaas, ze moeten mee. Omdat ik bang ben dat ze sneuvelen tijdens de verhuizing, bewaar ik ze in het kluisje op mijn werk en negeer hun bestaan. Tot vandaag.

Ik verwacht dat de camera rechts van mij start met de opnames, ik ben niet zo fotogeniek. Dat is geen valse bescheidenheid, integendeel. In het echt ben ik veel leuker. Tom geeft uitgebreid uitleg over een halve Chinese vaas, die nu dienst doet als plantenbak. Ik doe mijn best geïnteresseerd te kijken, maar ik heb níets met deze kunstvariant. Tenzij ik er een vakantietje aan overhoud natuurlijk.
Há, eindelijk ben ik aan de beurt. Plastic tasje op het chique bureel, krantenpapier eraf. Zo! Verwachtingsvol kijk ik hem aan, terwijl ik bedenk dat kleur en tekening toch wat vager zijn dan in mijn herinnering.
Wat Chinees leek, blijkt Japans. Het grijze broze laagje, bleek vuil. Wat Japans zou moeten zijn, was dat toch niet. Niet echt.

Buiten bel ik hem. Ik krijg akkoord. Met een zucht van verlichting belanden Ching en Chang in de eerste de beste gemeentelijke prullenbak.