Was

Ik wil onze voordeur dicht doen, maar word hierbij verhinderd door de voet van een boze vader.
‘Als Brandon ze vanavond niet terug krijgt …,’ klinkt het dreigend. Stomverbaasd gaat mijn blik van de schoen naar de stoomwolkjes boven het hoofd van de man.
‘Mag de deur nu dan dicht?’ probeer ik, zo vriendelijk mogelijk.
Met zichtbare tegenzin verdwijnt het obstakel breedgeschouderd uit mijn vizier.

Met enige vertraging blader ik ‘s middags wat lusteloos in het weekendmagazine van onze krant. De voorkant van het blad passend blauw gekleurd. De ‘Blue Monday’ is voor mij, op deze woensdag erna, helaas nog duidelijk voelbaar. Ik lees een interviewtje met Ali Ḉifteci. Na een depressie houdt het doen van de was hem op de been.
‘Juist’, mompel ik. Ik gooi het blad dicht en pak de stofzuiger. Hoogste tijd. Ik zuig dat het een lieve lust is en besluit meteen het verwarmingsrooster eens een goede beurt te geven. Niet alleen de boven- en zijkanten maar ook tot helemaal door naar achteren. Ik lig languit en breek nog net mijn nek niet om er bij te komen. Maar daar wil Lola me wel bij helpen. Fanatiek springt ze boven op me.
Speelkwartier! kwispelt haar staart …
Het rooster tovert van alles tevoorschijn.
‘Kijk, Lo,’ roep ik enthousiast. ‘Je hebt gelijk, speelkwartier!’
Meteen ben ik 15 jaar en kilo’s chips terug in de tijd. Met een nat doekje veeg ik verwachtingsvol het stof van mijn vondst. Mmmm … Blauw, 199 Slowking. Klinkt niet heel flitsend. Slowking zit, ligt of loopt, afhankelijk van hoe je het platte schijfje houdt. Wat een kindervreugde én -leed hadden die dingen veroorzaakt. Met als grootste boosdoener ‘de Gouden Pokémon Flippo’.  Als je die had, was je spekkoper, want die was zo’n beetje de hele wereld waard. Volgens de vader van Brandon dan.

Fluitend loop ik naar zolder. Was sorteren.

 

Januari 2015